Deelnemers: Karin, Monique, Indy, Patrick, Jos, Rob, Ben, Jean en Hai
 
 
Zondag 21 September
 
Nadat op zaterdag 20 september met vereende krachten de bagage was ingeladen in de auto’s van Jean en Jos en ook het aanhangwagentje, alias het fietskarretje van Alphons, was volgeladen met fietsen en bagage, werd op zondagmorgen zo tegen half zeven koers naar de Cevenne in Frankrijk gezet. Jean, Ben, Monique, Indy en Hai gezellig samen in de auto van Jean; en Karin, Jos, Patrick en Rob (?) samen in de auto van Jos.
 
Na een voorspoedige reis arriveerden we zo tegen een uur of zes bij ons vakantiehuisje in Le Collet de Dèze, en nadat de bagage en de fietsen waren uitgeladen en de kamers verdeeld en Ben het terras een schoonmaakbeurt gegeven had, werd er met een glaasje en een hapje even uitgeblazen op het gezellige terras. Helaas ontving Jean op dat moment een telefoontje met het droevige bericht dat ons clublid en fietsvriend Wim plotseling overleden was. Jean gaf te kennen dat hij uiteraard de uitvaart van Wim wilde bijwonen en dat hij dus eerder dan gepland weer zou terugreizen naar Nederland.
Daarna uitgebreid gegeten (tweemaal spaghetti gekookt! met vlaai – van Monique toe) nog een glaasje gedronken enige mooie herinneringen aan Wim opgehaald en daarna naar bed om uit te rusten voor de mooie rit van de daarop volgende dag.
 
Nadat (later) de dag van de uitvaart bekend was (zaterdag) werd i.b.g.o.o. besloten dat Jean samen met Ben, Rob en Hai derhalve op vrijdag de dag ervóór terug zouden rijden naar Margraten.
 
 
Maandag 22 Sept: Naar (sic!) St. Jean Du Gard
 
Begonnen werd op deze eerste fietsdag met de (al bijna traditionele) beklimming van de mooie col de ‘Le Col de Pendedis’. Een bijzonder mooie klim van zeven kilometer door een fraai bergachtig natuurlandschap met veel bossen en diepe valleien. Een mooie lange tocht door het hart van de Cevenne die ons uiteindelijk zou leiden naar het mooie stadje Sint Jean Du Gard. Monique en Ben waren zoals altijd weer ijzersterk, maar ook Indy reed met ons mee alsof hij dat al jaren deed. Een tocht die zich verder kenmerkte door heel veel klimmen en (dus ook weer) heel veel dalen. Ook zijn we nog langs de kastanjeboom gekomen waar Iris precies vier jaar gelden en voorraadje tamme kastanjes van de kastanjeboom plukte, evenals langs die hele steile beklimming waar Ben vier jaar geleden met één been en met losse handen tegenop fietste. Jos raakte in deze rit, door een hardnekkige lekke band enigszins achterop, maar uiteraard werd er steeds op elkaar gewacht en door de vele beklimmingen en de vele hoogtemeters werd de toppen van de bergen afwisselend door iedereen als eerste bereikt.
 
Vanwege de vele hoogte meters (1800 bij 92 km!) zat bijna iedereen (behalve Monique) er wel doorheen. (En Jean natuurlijk, die nog wel een bergje extra had willen fietsen.) De (laatste) afdaling van de Col de Pen de Dis, was dan ook letterlijk en figuurlijk een ware verademing. Karin maakte overigens op deze dag op haar mooie nieuwe fiets een persoonlijke rit door de omgeving.
 
‘s Avonds nog een kaartje gelegd (hartenjagen) om de baard van de Keizer, met als traditionele winnaars Ben en Jean.
 
Statistieken: 92 Km en 1800 hm. Zie ook, met dank aan Jos: http://www.strava.com/activities/200789607
 
 
 
Dinsdag 23 Sept: Naar Saint Enimie > Georges de Jonte – Georges du Tarn
 
Op deze dag werd eerst met de auto's, en uiteraard de fietsen naar het stadje Sint Enimie gereden. En nadat we aldaar geparkeerd hadden en op de fietsen geklommen, werd de tocht gestart met een lange beklimming. Een beklimming door een mooi en afwisselend landschap. Rob, Indy, Patrick, Jos en Monique verdwenen al snel uit het zicht van de achtervolgers. Ben (ijzersterk – een understatement) heeft deze berg ongeveer twee keer gefietst. Hij fietste namelijk een paar honderd meter vooruit en liet zich dan weer terugzakken om ‘gezellig – gezamenlijk’ met de twee resterende achtervolgers mee naar boven te fietsen. Het was Monique die met een banddikte verschil met Jos (hij reed een PR! van) en gevolgd door Rob, Patrick en Indy, als eerst de top van deze berg bereikte. Eenmaal boven kon wederom van een bijzonder fraai uitzicht worden genoten.
 
Na deze pittige beklimming volgde er een langs stuk vals (erg vals) plat. Maar de omgeving was weer schitterend, zodat de aanvankelijke vermoeidheid van sommigen zich weer snel herstelde en er toch in een mooi tempo kon worden doorgefietst.
 
In het fraaie dorpje Meyrueis werd langs het water een gezellige terras opgezocht en cola’s en nog eens cola’s besteld. Want de flesjes werden speciaal voor ons volgens plaatselijke traditie op een wel heel bijzondere wijze door het mooiste meisje van het dorp geopend. En zo hoort het immers ook. Een flesje (frisdrank) hoort ter plekke te worden geopend, zodat je als klant kunt zien dat het niet achter in de zaak middels een container is bijgevuld. Janine, ze heette Janine zei ze, toen ik naar binnen ging om te vragen hoe ze met haar voornaam heette, en om haar te vragen om nog eens een bestelling op te nemen, Janine beheerste deze traditionele opening bewonderenswaardig. Om een flesje te openen, klemde ze dit namelijk tussen haar fraaie bovenbenen tegen haar kruis en met in de andere hand de opener ontkurkte zij voor het zicht van al die brave onschuldige jongens vervolgens het betreffende flesje. Keer op keer op keer. Al ons bewonderenswaardige glimlachen vatte zij op als een compliment, en nam zij, met eenzelfde tegenglimlach dan ook vriendelijk in ontvangst. Een van de boys heeft één van deze flesjes nog achterover gedrukt en mee naar huis genomen, maar ik weet niet meer wie van de jongens het nu precies geweest is.
 
Daarna toch maar weer de terugweg naar Saint Enimie aanvaard. En met Ben weer veel op kop was het Jean die op een gegeven moment de kat de bel aan bond en met een erg hoog tempo de kop van Ben overnam. En toen ook Rob zich er vooraan mee ging bemoeien werd het tempo in de laatste 30 km door onze drie koprijders opgevoerd tot snelheden van 35 en 40 km per uur; waarvan akte! Bij het bereiken van Saint Enimie zat (bijna) iedereen er dan ook helemaal doorheen. En dus werd er naar een geschikte eetgelegenheid gezocht. Die was (waren) er wel, maar zouden helaas pas enkele uren later geopend worden. Dus werd de terugweg naar Le Collet de Dèze aanvaard.Waar we eerst nog dachten dat een plaatselijke pizzeria ons van spijs en drank zou kunnen voorzien, maar ook dat bleek niet het geval. Dus tenslotte toch maar weer zelf gekookt. En dat was zeker geen verkeerde keuze. Zeer smakelijk eten zoveel als je wilt, en ook nog eens voor dezelfde prijs.
 
Ook op deze dag heeft Karin in de omgeving van Saint Enimie een persoonlijke rit gemaakt van een zestigtal kilometers.
 
Statistieken: 86 km en 977 hm. Zie ook, met dank aan Jos: http://www.strava.com/activities/200789462
 
 
Woensdag 24 Sept. – Helaas Regen
 
Bij het wakker worden bleek het helaas nogal hard te regenen. En dit zou zo doorgaan tot (vroeg / ver) in de middag. Dus hebben we nog gekaart, ge-één-entwintigd deze keer met Karin, Patrick en Indy, en naar het WK-Wielrennen (het tijdrijden – Dumoulin fraai derde!) gekeken.
 
De lunch en onze magen werden gevuld met het idee van Monique: Een stapel pannenkoeken mét en zonder spek.
 
En toen het uiteindelijk toch stopte met regenen besloten eerst Monique en Jos en daarna Ben en Jean toch nog een rondje te gaan fietsen. Onafhankelijk van elkaar zouden zij hetzelfde rondje rijden. Nog een keer de Col Du Pendedis op en zo verder, naar het steile klimmetje van Ben. Een veertigtal kilometers en met nog eens een duizend hoogtemeters! Zie hiervoor de link van Jos.
 
De anderen, Indy, Patrick, Rob en Hai besloten zich deze dag verder te sparen voor de uitzonderlijk zware rit van de dag erna. Want dan stond de beklimming van de Mont Ventoux namelijk op het programma.
 
 
 
‘s Avonds uiteraard weer zeer goed gegeten, het favouriete eten van Jos: Macaroni met kaas en veel groente en vlees of vis. Daarna gekaart, een pilsje gevat, een glaasje wijn en toen naar bed om alvast te dromen over de legendarische berg van de dag erna.
 
 
Donderdag 25 Sept: De Mont Ventoux
 
Nadat de fietsen weer op het aanhangwagentje van Funs waren geladen, werd allereerst koers gezet naar Bédoin. Ons startpunt van de Kale Berg. Het weer was goed. Slechts enige tegenwind, die dus ook soms mee zat; en zoals Patrick achteraf zeer terecht opmerkte: ‘Gelukkig geen last van vliegen deze keer’.
 
Uiteraard werd tegelijkertijd gestart. Maar het was Monique die na een paar kilometer of wat, vanaf de kop vroeg of ‘het tempo zo goed was’. Maar toen fietste ze reeds alleen. En toen ze dus geen antwoord kreeg blijkbaar dacht dat het dan inderdaad goed was. We zouden haar aan de top pas weer terug zien.
Monique, gevolgd dor Jos, zij beiden waren dus al snel uit het zicht verdwenen, op respectabele afstand gevolgd door Rob en Hai. Tot even voor halverwege reden Rob en Hai nog samen. Rob nog zeer bedankt voor de ondersteunde sportieve ‘gezelligheid’! Daarna schakelde zij beiden over op hun eigen tempo waardoor onze wegen tot aan de top gescheiden zouden blijven. Patrick verkoos uiteraard om bij Indy te blijven om hem te coachen en natuurlijk ook om samen met hem deze eerste keer deze berg te bedwingen. In eerste instantie fietsten zij dus als laatsten van onze groep, maar even na halverwege zag ik, toen ik eens omkeek ze langzaam maar zeker naderbij komen. Toen ze mij inhaalden hebben we nog een stuk samen verder gefietst (Bedankt mannen!) waarna zij door een iets hoger tempo toch weer afscheid van mij namen. De laatste drie a vier kilometers kwamen we toch weer dichter bij elkaar maar (zo ongeveer) de allerlaatste kilometer sprintte Indy in een hoog tempo van ons weg. Patrick bleef (bedankt Patrick) deze laatste kilometer bij mij zodat wij beiden tegelijkertijd de top bereikten. Even daarna gevolgd door Rob, zodat we alle zes deze beklimming weer op onze palmares konden bijschrijven!
 
Onderweg werden we weer prima mentaal gecoacht door Karin, Ben en Jean, en zonodig van eten en drinken voorzien. Maar het was (gelukkig) niet al te warm zodat er niet heel veel bijgetankt hoefde te worden. Zie ook de (uiteraard) hele mooie foto’s gemaakt door Karin.
 
Statistieken: 43 km en 1594 hm
 
Tijden: Monique 2 uur en 8 minuten, Jos 2 uur en 18 minuten, Indy 2 uur en 23 minuten, Hai en Patrick 2 uur en 25 minuten en Rob 2 uur en 28 minuten.
 
Zie ook, met dank aan Jos: http://www.strava.com/activities/200788714
 
 
Vrijdag 26 Sept: Afscheid nemen van elkaar.
 
In verband met het overlijden van Wim namen Jean, Ben, Rob en Hai, ‘s morgens na het ontbijt afscheid van Karin, Monique, Indy, Jos en van Patrick; en na een voorspoedige terugreis, met zo nu en dan een sanitaire stop, werd tegen een uur of negen ‘s avonds Maastricht en Margraten weer bereikt.
 
 
 
Zaterdag 27 Sept:
 
Op deze dag hebben, Margriet, Jean en Hai, natuurlijk ook namens de andere leden ven de D-Ploeg de uitvaart van Wim bijgewoond. Eerst naar de mis in de kerk van Margraten en daarna naar het crematorium in Eijsden. Waar Jean in een passende speech, met een lach en een traan (een glimlach en een brokje in de keel) enige onvergetelijke herinneringen aan Wim memoreerde. De (volledige) speech van Jean is overigens te lezen op de site van TC Vliegend Wiel. We zullen Wim zeker niet vergeten! En met vriendschap en respect aan hem terugdenken!
 
 
Verslagen van 26 september tot en met zondag 28 september van Karin, Monique, Jos, Patrick en Indy
 
Zie voor de rit van vrijdag van Jos, Monique, Patrick en Indy: http://www.strava.com/activities/200787773
 
Zie voor de rit van zaterdag van Jos, Monique, Patrick en Indy: http://www.strava.com/activities/200787390
 
 
Iedereen weer Hartstikke bedankt!
 
Beste mensen,
 
Het was weer een mooie week, weliswaar helaas een week met een schaduw, maar we zullen aan Wim met liefde en respect; en natuurlijk ook met een glimlach, zullen we aan hem blijven denken.
Het sportieve resultaat en de onderlinge samenwerking was weer van hoge kwaliteit. Een speciaal woord van dank nog aan onze koks en kokkinnen Monique, Karin, Jean en Rob; voor de kwaliteit alsmede de kwantiteit van onze maaltijden; en natuurlijk ook aan de hulpkoks, Indy, Ben, Hai, Patrick en Jos. De speciaal voor Jos gefabriceerde macaroni is hem met en zonder groente natuurlijk van harte gegund. Als we de snelheid van eten van de langzaamste en de snelste eter bij elkaar gooien en we delen dat door twee wordt het een alleszins acceptabel gemiddelde. (Iets voor de volgende keer! Toch?) Natuurlijk ook een speciaal word van dank aan onze coaches op de Mont Ventoux en ook nog een (klein) woord van dank voor onze waste-manager, die bijzondere zorg droeg voor de verwerking van het vele afval en voor het transport ervan naar de (glas)containers.
 
Bedankt iedereen, bedankt en nog eens bedankt!
 
SPeciale groet - Hai
 
  

Log in om reacties te zien of om een reactie te geven. Inloggen kan bovenaan en aan de rechterkant van het artikel.