Maastrichtse ATB- Route – Groot Onderhoud – Brandnetels en de Geul van Kasjabaja*
Deelnemers: Jean en Hai

Vandaag hebben we de Maastrichtse Mountainbike-Route een grote onderhoudsbeurt gegeven. Een stuk of vijf nieuwe palen geplant en een tiental nieuwe bordjes extra (bij)geplaatst; en toen we toch bezig waren, waar nodig ook geknipt, geschoren en inderdaad, soms ook gewatergolfd. De Gemeentes, de Rijkswaterstaten, de (Staats)bosbeheerders en de Provincies blijken allemaal sterk te bezuinigen op ‘Landschapsonderhoud’. Er wordt in de natuur veel en veel te weinig onderhoud gepleegd en, daar waar het toch zeer hard nodig is, ook veel te weinig gesnoeid. Bestaande paden blijken hierdoor vaak helemaal dicht te groeien en of helemaal te verdwijnen. Struiken en overhangende takken en nog eens struiken en overhangende takken. En vooral brandnetels, veel brandnetels en nog eens veel brandnetels. Nu maakte mijn grootmoeder uit Süb vroeger (zelfgemaakte) brandnetelsoep, voor de noodzakelijke vitamines en mineralen en vooral ook voor de verlichting van haar reumatiek. Als jong jong vaak met haar door de velden getrokken om een mangel vol te plukken! Maar tegenwoordig kun je soep; al is het geen brandnetelsoep ‘gemakkelijk’ in de supermarkt kopen en voor de behandeling van de reumatiek heeft de medische wetenschap allerlei medicijnen op de markt gebracht, en dus zijn de brandnetels niet meer zo hard nodig in het dagelijkse leven van de moderne mens. Zo bleek onder andere een belangrijk doorgaand stuk (ATB) route helemaal dichtgegroeid te zijn en dus hebben we daar, op het reeds in gebruik genomen alternatieve pad door het weiland van de nood een deugd gemaakt en dit stuk route opnieuw gepaald. Ook hebben we een aantal verdwenen en overwoekerde en of omvergereden palen weer tevoorschijn getoverd en er weer bordjes op gezet die veelal verdwenen waren. De route heeft dus weer eens een flinke opknapbeurt gehad.

Ook de Geul van Kasjabaja, het sterk stijgende pad door het bos tussen Gronsveld en Cadier en Keer, wel bekend bij alle mountainbikers, deze geul, die voorheen nog met enige inspanning van betekenis toch met de mountainbike te bedwingen was, kan nu, jammer maar helaas echt niet meer zonder afstappen ‘eventjes’ genomen worden; teveel uitgespoeld. En mijn oom zaliger* heeft er toen nog wel zo zijn best op gedaan. Dus ook dit pad zou wat meer onderhoudswerkzaamheden goed kunnen gebruiken.
* NB: Sommigen van jullie hebben me gevraagd waar de naam ‘Geul van Kasjabaja’ vandaan komt.

Dat zit zo:
In 1946, vlak na de Tweede wereldoorlog dus, was dat (verbindings)pad er nog niet. Maar de inwoners van Gronsveld en Cadier en keer hadden er wel behoefte aan. ‘Maar hoe dit te realiseren’ vroegen zij zich af. Dat zou (dichtbegroeid) zeker niet zo eenvoudig zijn en, ja toen ook al, wellicht niet te betalen zijn. Een zekere Jeu uit Sub! (een oom van mij vaderskant) een beetje een opschepper, had als bijnaam ‘Jeu van Kasjabaja’ en na een paar glazen bier teveel wedde hij voor een maand gratis drinken dat hij dat pad, een afkortende wandelroute tussen Gronsveld en Cadier & Keer in één dag zou kunnen aanleggen (vrijmaken). Eigenlijk niet te doen voor één mens. Maar hij begon eraan om twaalf uur ‘s nachts! en ‘s avonds om precies vijf minuten voor twaalf had hij de betreffende doorgang gerealiseerd en kon je ere doorheen lopen! En omdat zijn bijnaam ‘Van Kasjabaja’ was, wordt deze geul, dit pad, in de volksmond sindsdien dan ook ‘De Geul van Kasjabaja’ genoemd. Vandaar.

Hai

 

Log in om reacties te zien of om een reactie te geven. Inloggen kan bovenaan en aan de rechterkant van het artikel.